چـشـمـه هـاى خـروشان تو را مى شناسند

مـوج هـاى پـريشـان تـو را مى شنـاسند

پـرسش تـشنـگـى را تـو آبـى ، جوابـى

ريـگ هـاى بيابـان تـو را مى شنـاسـند

نام تو رخصت رويـش اسـت و طــراوت

زين سـبـب بـرگ و باران تو را مى شناسند

از نشـابـور بـر مـوجـى از ( لا ) گذشتى

اى كه امواج تـوفـان تـو را مى شنــاسـند

اينك اى خوب! فصـل غـريـبـى سـر آمـد

چـون تمـام غـريـبـان تـو را مى شنـاسند

كاش من هم عـبور تــو را ديــده بــودم

كـوچـه هـاى خـراسـان تو را مى شنـاسند

كاش يك شب باز مهمان دو چشمت مى شدم

ريزه خوار مشرق خوان دو چشمت مى شدم

كـاش يك شب مى گذشتم از فراز چشـم تو

گـرم گـلگشت خراسان دو چشمت مى شدم

كـاش يك شب مى سرودم گنبد زرد تـو را

فـارغ از دنيا، غزلخوان دو چشمت مى شدم

كـاش يـشب مى نشستم بر ضريح چشم تو

بـاز هـم پابنـد پيـمان دو چشمت مى شدم

صـحن وايوان تو را اى كاش جارو مى زدم

چـون كـوترهـا نگهبان دو چشمت مى شدم

ضـامـن آهـوست چشمان دو شهد روشنت

كـاش آهـوى بـيابـان دو چـشمت مى شدم

كـاش يك شب معرفت مى چيدم ازچشمان تو

غـرق در دريـاى عرفان دو چشمت مى شدم

كـاش يـك شب مى شدم خيس نگـاه سبز تو

شـاهـد اعـجاز باران دو چشـمت مى شدم

كـاش يـك شب نور مى نوشيدم از چشمان تو

مـى درخـشيـم، چراغان دو چشمت مى شدم

سـخـت شيرين است طعم روشن چشمان تو

كـاش يك شب باز مهمان دو چشمت مى شدم

مى رسم خسته، مى رسم غمگين

گـرد غـربت نشسته بر دوشم

آشـنـايـى نـديـده چـشمانم

آشـنـايـى نـخوانده در گوشم

مـى رسـم چون كويرى از آتش

چون شب تيره اى كه نزديك است

تـشـنـه آفـتـاب و بـارانـم

چـشم كم آب و سينه تاريك است

مـى رسـم تـا كـنـار مرقد تو

دامــنــى اشــك و آه آوردم

مـثـل آهـوى خـسته از صياد

بـه ضـريـحـت پـناه آوردم

مـثـل پـروانه در طواف حرم

هـسـتي ام را به باد خواهم داد

تـا نـگـاهم كنى ، تو را سوگند

بـه عـزيـزت خـواهــم داد

تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى

شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى

اشـارتـى ز بـيـكران روشنى

كـه از ديـار بى نشان رسيده اى

سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه

ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى

بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو

امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى

گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى

كـه در دلـم بـهـار آفريده اى

تـو قـلب عاشقان هر زمانه را

بـه لـطف و بخششت خريده اى

تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا

ز هر چه غير اوست دل بريده اى

زمـهـربـانى ات، ز دل ستانى ات

چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى

مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا

غـريـب آشـنـا! تو برگزيده اى

ز سـاغـر كـرامـت مـحمـدى

زلال نـور مـعـرفت چشيده اى

ز بـاغـهـاى بـى زوال سرمدى

سـبدسـبد گـل حضور چيده اى

دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى

چـه عـاشقانه از قفس پريده اى !

بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم

ز عـشق تو كه روشناى ديده اى

بـه شـام غـربـت سياه عالمى

طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى

ايـن جتا ز شمع وسوسه بيگانه مى شوم

گـرد ضـريـح پاك تو پروانه مى شوم

ايـن جا به جام بوسه شراب ضريح را

تـا انـتـهـاى ذائـقـه پيمانه مى شوم

ديـوانـه را بـگو طلب عقل تا به چند؟

مـن مـى رسم كنار تو ديوانه مى شوم

اى كـاش تـا كـبوتر صحن توام كنند

چـون زائـر هميشه اين خانه مى شوم

گو جان فداى نام تو سازم رضا! كه من

مـى سازم اين حقيقت و افسانه مى شوم

كـاش مـن يـك بـچـه آهـو مى شدم

مـى دويـدم روز و شـب در دشت ها

توى كوه و دشت و صحرا، روز و شب

مـى دويـدم، تـا كـه مـى ديدم تو را

كـاش روزى مـى نـشـستـى پيش من

مـى كـشـيدى دست خود را بر سرم

شـاد مـى كـردى مـرا بـا خـنده ات

دوسـت بـودى بـا من و با خواهرم

چـون كـه روزى مادرم مى گـفت: تو

دوسـت بـا يـك بـچه آهو بوده اى

خـوش بـه حـال بچه آهـويى كه تو

تـوى صـحـرا ضـامن او بوده اى

پـس بـيـا! مـن بـچه آهو مى شوم

بـچـه آهـويـى كـه تنها مانده است

بـچـه آهـويـى كـه تـنها و غريب

در مـيـان دشت و صحرا مانده است

روز و شـب در انـتـظارم، پس بيا

دوسـت شـو بـا من، مرا هم ناز كن

بـنـد غـم را از دو پـاى كـوچـكم

بـا دو دسـت مـهـربـانـت باز كن

تـو مـثـل مـاه تـابون مى درخشى

ز اسـتـان خـراسـون مـى درخشى

تـو خـورشـيـدى و نـورت آفتابه

دل دشـمـن ز نـورت در عـذابـه

تـو مـولايـى ، امـامى ، جان فدايت

گـشـوده بـال و پر، دل در هوايت

خـراسـون بـوى عطر عشق داره

امـام هـشـتـم اونـجـا شهرياره

در جـنـت در آن جـا بـاز بـاشه

خـدا آن جـا غـزل پـرداز بـاشه

هـنر آن جا، ادب آن جا، گل آن جا

شراب و عشق و شمع و بلبل آن جا

خـدا جـارى زچـشـم آسـمـونه

زمـيـن بـا اهـل عـالـم مهربونه

امـام هـشـتـمـيـن جـونم فدايت

گـشـوده بـال و پـر دل در هوايت

حـرم زيـبـاتـريـن جـاى جهانه

بـراى هـر كـبـوتـر آشـيـانـه

پـنـاه بـى پـنـاهـان اون امـامه

كـه مـهرش بى حد و لطفش تمامه

شـب آن جـا مـأمن راز و نيازه

دل پـاكـان ز عـالـم بـى نـيازه

گل و سرو و سمن مى رويـد آن جا

زمان، تن در سحر مى شويـد آن جا

امـام اون جـا بـهـار چـارفصله

كه دسـتـونش به دست عشق وصله

هـر سـحر آفتاب من مولاست

همه شب ها شهاب من مولاست

به خراسان كه جز كويرى نيست

عـلـت انـتـساب من مولاست

سـينه ام دست رد زعالم خورد

آن كـه داده جواب من مولاست

از هـر آن چه به عمر دل بستم

بـهـتـرين انتخاب من مولاست

ورشـكستم به دور از اين درگاه

چـون تـمام حساب من مولاست

مر به درگهت امشب به عشق خواندى و خوانى

كه هـر كـه سوى تو آيد شفيع او دو جهانى

به يـمـن مـرحـمتت آمدم ز سر به سرايت

تو خـواسـتى به عنايت نوازى ام كه چو جانى

كرامـت از يـم عـشقت گرفته ام همه عمرم

هر آن كه خواست بر او هم كريم دور و زمانى

حديـث عـشـق تـو را با زبان جان بسرايم

چرا كـه خامه عاشق شكسته است و تو دانى

ز رحمـتـت چه بگويم، ز حكمتت چه سرايم؟

تو كـان فـيـضى و حكمت، مقام بخش جنانى

هر آن كـه بـر سـر كويت سرى زند به تمنا

به عـشـق گـشـتـه منور كه شاه نوررسانى

به شـوق نـوش ز كوثر، سرود ايزدى از جان

كه مـالـكـى تو بر اين يم، چرا كه وارث آنى

خـسـته، افـتـاده ز پا، آمده زانو مى زد

مـشـكلى داشت به آقاى خودش رو مى زد

مى چكيد از سر و رويش عرق شرم به خاك

مـشـت هـا واشده و پنجه به گيسو مى زد

دامـنـى داشـت پر از خاطره تيره و تلخ

دسـت در دامـن آن ضـامـن آهو مى زد

همنوا با در و ديوار در آن عصمت محض

نـالـه يـا عـلـى و ضـجه ياهو مى زد

نـم نمك بارشى از مهر به جانش مى ريخت

كـفـتـرى بـر سر ذوق آمده قوقو مى زد

پـاك مـى شـد دلـش از غصه ناپاكى ها

خـادمى داشت در اين فاصله جارو مى زد

فـرصـتى بود و درنگى و بجا مانده هنوز

شـعـله اى شعر كه در آينه سوسو مى زد

اى ستون هاى زمين، گلدسته هاى سربلند!

اى رواق زرنـگـار، آيـينه هاى بندبند!

اى مـقرنس هاى چوبى ، گنبد زرين كلاه!

بـر سـر آن آسـتـان پـرشكوه بى گزند

بـر سـر هفت آسمان آن مهربان افراشته

چـترى از بال كبوتر، از حرير و از پرند

دسـت او ايـنـك پـناه آهوان خسته است

بـال بـگـشـاييد از شوق، آهوان دركمند!

كـفـتـران آسـمـانـى هـم اسير دام او

مـى كـشاند هر دلى را در رهايى ها به بند

اى حضـور هـشـتـمين! افتادگان غربتيم

دست ما را هم بگير از لطف، اى بالا بلند!

كـمـى بـذر گـل گـنـدم بـكاريم

بـراى كـفـتـران سـبـز مـشـهد

بـنـوشـيـم آب صـاف مـهربانى

شـبـيـه هـشـتـمين شعر (محمد)

اگـر چـه گـنبدش دور است از ما

ولـى راه نـگـاهـش باز بـاز است

دواى زخـم بـال كـفـتــرانــش

دو ركعت عشق و يك قطره نماز است

خـداى آرزوهـايـم كـمـــك كـن

حـرم را تـوى خـواب خـوش ببينم

ضـريـح آشـنـايـش را بـبـوسـم

گـل صـحـن نـگـاهـش را بـچينم

كـمـك كـن كـفـتـرى بر شانه هايم

بـسـازد لانـه اى از مـهـربـانــى

كـمـك كـن تـا دعـايـم سـبز باشد

بـسـازم يـك ضـريـح آسـمـانـى

كـمـك كـن مـثـل مشهد، شهر رؤيا

دلـم پـر ازدحـام از نـور بـاشــد

پـر از پـرواز كـفـتـرهـاى كوچك

سـرم سـبـز و دلـم پـر شور باشد

كـمـك كـن ضـامـن آهـوى قـلبم

بـه رنـگ يـك دعـا در مـن بجوشد

خــداى آرزوهــايــم كـمـك كـن

كـه يـك كـفـتـر دعـايـم را بنوشد

دور سـقـاخـانه مى گردد (نسيم)

دانـه مـى پـاشد كنار حوض آب

چـادرش بـوى زيـارت مى دهد

بـوى شمع نذرى و عطر و گلاب

آسـمـان چـشـم او پر مى شود

بـاز از پـرواز شـاد كـفتران

صـحـن را آهسته جارو مى كند

خـادمـى بـا دسـتهاى مهربان

مـى نـشـيند در كنار خيس آب

مـثـل يـك گـل سايه فواره ها

چون نسيمى شاد مى خواند (نسيم)

آمـدم مـهـمـانـى تو يا رضا!

خــســتـه از راه كــنــار مادر

تــوى مــ اشــيـن پــدر خوابيدم

پــلــكـهــايــم كـه به هم افتادند

خــواب يــك صـحـن كـبوتر ديدم

صـبـح، وقـتـى كـه دو چشمم وا شد

شـادمـان مـثـل گـلـى خـنـديــدم

آخـر از پــنــجــره پشت اتاق

گــنــبــد زرد (رضـا) را ديـدم

دل مــن مــثــل كـبـوتـر پر زد

رفــت بــر شــانـه گلدسته نشست

اشـك در چـشــمــه چشمم جوشيد

بـغـضـم آيـيـنـه شـد امـا نشكست

پـدر آمـاده شـد از مـن پـرســيـد:

دوسـت دارى كـه تـو را هـم بـبـرم؟

گـفـتـم: آرى ، ولـى آن جا چه كـنـم

مــادرم گــفـت: زيـارت پـســرم.

گــرچــه زود آمـده بـوديـم ولــى

در حــرم جــاى دل مـن كـم بــود

هـر كـسـى بـا او چـيـزى مـى گـفت

گـويـيـا بـا هـمـه كـس مـحرم بـود

هـر كـجـا رفـتـيـم آن جـا پـر بـود

پــر ز نـجــواى دل و دسـت دعــا

يــك طـرف قـصـه پـر غـصه درد

يـك طــرف ذكـر (غـريـب الـغربا)

در رواق حـــرم پـــر نـــورش

كـاش دسـت دل مـن رو مــى شــد

مـى شـدم مـن، آن آهـوى غـريــب

بـاز او (ضـامـن آهـو) مــى شــد

ماه در حوض بزرگ كاشى است

آب، آيـيـنـه مـهـتـاب شـده

مـاه مـهمان قشنگ حوض است

حـوض بـيـچاره دلش آب شده

چـشـم من منتظر خورشيد است

پـيـك خـورشيد، سپيده پيداست

از حـرم بـانـگ اذان مـى آيد

آه! ايـن مـنـظره خيلى زيباست!

كـفـتـرى از سر گنبد برخاست

بـق بـقـو كرد و به پرواز آمد

هـمـرهـش مـرغ نگاه من هم

رفـت و يـك بـار دگر باز آمد

مـرغ بـى تـاب نـگـاهم اكنون

بـر سـر گـنـبـد پـاگ آقاست

چـشـمـهـايـم به دلم مى گويد

راسـتـى گـنـبـد آقـا زيباست!

از حرم، از در و ديوار، اين جا

بـوى جـانـبـخـش دعا مى آيد

مـثـل بـوى خوش گلها در باغ

هـمـه جـا بـوى رضا مى آيد

صـحـن حـرم از نـسـيم پر بود

از پـرپـر (يـا كـريـم) پـر بود

خـورشـيـد دوبـاره بـوسه مى زد

بـر چـهـره مـهـربـان گـنـبد

گـنـبـد پـر از آفـتـاب مـى شد

آهـسـتـه غـم مـن آب مـى شـد

رفـتـم طـرف ضـريـح او بـاز

تـا پـر شـوم از هـواى پـرواز

اطـراف ضـريح گـريـه هـا بود

دلـهـاى شـكـسـتـه و دعـا بود

از چـشـم هـمـه گلاب مي ريخت

بـاران رضـا رضـا رضـا بـود

دل هـاى هـمـه ز بـارش اشـك

مـانـنـد كـبـوتـرى رهـا بـود

عـطـر گـل يـاس در دل مــن

عـطـر صـلـوات در فضـا بود

لب ها همه حرف و درد دل داشـت

بـا او كـه غـريـب آشـنـا بود

بـا يـك بـغـل آرزو و امـيــد

رفـتـم طـرف ضـريـح خورشيد

رفـتـم طـرف ضـريح روشن

در نـور و فـرشته گم شدم من

تـو بـراى عـطـشـم، بـارش بارانستى

بـه تـن مـرده من، روح و دل و جانستى

آه، اى آبـى آرام! دلـم سـوخـتـه است

زخـم دل را تـو فـقط چاره و درمانستى

مـن غـريـب آمده ام، مثل شما، اى مولا!

تـو انـيـس دل غـمـگـيـن غريبانستى

بـاز آهـوى دلـم زار و اسـير غمهاست

ضـامـنـم بـاش كـه تو حامى انسانستى

تو به گرداب غم و دلهره و ترس و عذاب

مـنـجـى و مـأمـن دلـهاى پريشانستى

سـاكـنـان حـرمت غرق سعادت هستند

بـركـت و روشـنـى اهـل خراسانستى

دل اسـيـر غـم و دارم ز تـو اميد نجات

اى كـه تـو ضـامـن آهـوى بـيابانستى